از سَرِ گُشادِ شیپور نَنواز!
پس از شهادت سیدحسن نصرالله بود که حسین مکی (سخنرانِ ساکن لبنان)، با اشاره به سن بالای دو مرجع «اصلی» جهان تشیع (سیدعلی خامنهای و سیدعلی سیستانی) نوشت «آن جایگاه خالی که آنان پس از خود باقی میگذارند خلئی خواهد بود که پیش از این، جهان تشیع هرگز به خود ندیده است». نوشته بود که زمان آن رسیده که فقط نشینیم به انتظار، تا به ما گفته شود که چه کار کنیم؛ «مردم مُدام از من میپرسند که نقشه چیست. برادران و خواهران من، دیگر تقریباً زمانش رسیده که بیدار شوید و بفهمید که نقشه «شما» هستید.» اخیرا نیز نوشتهی مشابهی از علی تقوی خواندم که در آن این سوال را مطرح کرده بود «اگر جوانان ایران، لانه جاسوسی آمریکا را فتح نمیکردند، امام خمینی(ره) هیچگاه دستور چنین اقدامی را میدادند؟!».
اخبار و اظهارنظرهای نگرانکنندهای درباره «توافق احتمالی» به گوش میرسد. نباید بنشینیم به انتظار که اماممان چه «خواهد گفت»؛ اماممان حرف خود را زده و تکلیف ما را روشن کرده است.
