سینما از سینما

۹ ماهِ پیش که ساختِ این اثر را شروع کردم، نه سوریه سقوط کرده بود و نه یحیی سنوار و سید حسن نصرالله به شهادت رسیده بودند...

اولین گفتگوی من درقسمتِ اولِ پادکستِ ناورد، با آقای مهدی الله‌یار بیگی دربارۀ این سوال: «آیا هنرمند مسئولیتی دارد؟»

رابطه‌ی سگ داشتن و صُلحِ جهانی!

«اَبله» نوشتۀ داستایفسکی یکی از اولین رمان‌هایی است که خوانده‌ام و طبق آنچه در خاطر دارم، بهترین رُمان. در همان صفحاتِ ابتدایی، پرنس میشکین (شخصیتِ اصلی) در میانۀ یک گفتگو این جملات را بر زبان می‌آورد...

توی این هشت ماه، صحبت‌های زیادی رو از غیرِ ایرانی‌ها درباره‌ی ایرانِمون شنیدم. از بینشون این مجموعه رو آماده کردم.

نکته همین است؛ «زخم». هنر باید زخم بزند و حد و مرزِ واقعیتِ درونیِ خواستنی شده‌ی ما را به چالش کشد...

فرهاد دغدغه گلی نیست. «دانستن» های فرهاد هم بیشتر از آنکه گلی را به او نزدیک کند، گلی را به گذشته اش ربط میدهد؛ گذشته ای که از لحظه بازگشت مدام مشغول آن است...

یاسوجیرو اوزو برای من مورد جالبی است. کار او را به عنوانِ یک فیلمساز تحسین می‌کنم، فیلم‌های زیادی از او دیده‌ام، چند مستند درباره‌اش تماشا کرده‌ام، هنوز هم مشتاقم که از او بیشتر ببینم، و با این وجود، هیچ‌وقت هیچ یک از کارهای او را دوست نداشته‌ام...

توفیق شد که بِرَم قُم و در «انجمن سواد رسانه طلاب» درباره‌ی نقشِ بُنیانیِ تدوینْ در سینما صحبت کنم.

این اثر یک مستندِ آرشیویِ کوتاه است که از فلسطین می‌رسد به ایران، انقلاب ۵۷، مهسا امینی و حاج قاسم سلیمانی.

کامو می گوید که جامعۀ بازرگانی، آزادی را به مثابه «حقی از آن خویش» تلقی می کند نه «تکلیفی در برابر دیگران»...

درباره‌ی «ارتش سایه ها» اثر ژان-پیر ملویل