سینما از سینما

تلاشِ من در «سینما با آوینی» به این معطوف شده است که با تدارکِ نمونه‌های فراوان از آثار هنری و مداقه در نحوۀ اثرگذاریِ آن‌ها، با بهره‌گیری از اندیشه‌های سیدمرتضی آوینی...

۹ ماهِ پیش که ساختِ این اثر را شروع کردم، نه سوریه سقوط کرده بود و نه یحیی سنوار و سید حسن نصرالله به شهادت رسیده بودند...

یاسوجیرو اوزو برای من مورد جالبی است. کار او را به عنوانِ یک فیلمساز تحسین می‌کنم، فیلم‌های زیادی از او دیده‌ام، چند مستند درباره‌اش تماشا کرده‌ام، هنوز هم مشتاقم که از او بیشتر ببینم، و با این وجود، هیچ‌وقت هیچ یک از کارهای او را دوست نداشته‌ام...

اولین گفتگوی من درقسمتِ اولِ پادکستِ ناورد، با آقای مهدی الله‌یار بیگی دربارۀ این سوال: «آیا هنرمند مسئولیتی دارد؟»

سخنِ دیوید لین از شکستِ اجتناب‌ناپذیرِ فیلمساز در مواجهه با واقعیت نیست؛ سخنِ او از پیروزی است، آن پیروزی که از پذیرفتن واقعیت و حتی غنیمت شمردن آن سرچشمه می‌گیرد؛ واقعیت به مثابۀ منبعِ الهام. در عینِ حال...

درباره‌ی فیلم «جویندگان» اثر جان فورد...

فرهاد دغدغه گلی نیست. «دانستن» های فرهاد هم بیشتر از آنکه گلی را به او نزدیک کند، گلی را به گذشته اش ربط میدهد؛ گذشته ای که از لحظه بازگشت مدام مشغول آن است...

بسیار دوست داشتم و تلاش کردم که این تکه‌فیلم رو در سالروز شهادتِ سید مرتضی آوینی (بیستمِ فروردین) منتشر کنم، اما امروز آماده شد؛ امروز که مقاماتی از ایران و مقاماتی از آمریکا برای مذاکرۀ غیرِ مستقیم راهی عمان شدند…

تقوای حقیقی در آزادی از عادات و تعلقات است و انسانِ متقی «عتیق از ملکات» (اشاره به خطبه ۲۳۰ نهج البلاغه). پس تیشۀ انکار بر‌می‌دارد و به جان قواعد و معاقد سستِ خانۀ عقل و وهم و عادات می‌افتد...

این اثر یک مستندِ آرشیویِ کوتاه است که از فلسطین می‌رسد به ایران، انقلاب ۵۷، مهسا امینی و حاج قاسم سلیمانی.

کامو می گوید که جامعۀ بازرگانی، آزادی را به مثابه «حقی از آن خویش» تلقی می کند نه «تکلیفی در برابر دیگران»...

گفتگوی این خبرنگار مسیحی از لبنان را تماشا می‌کردم، با آن می‌خندیدم و گریه می‌کردم؛ خواستم دیگران را نیز در لذت تماشای آن شریک کنم و...

اگر دو نفر شدید، برای خدا در مقابل آنچه خلاف امر خدا است بِایستید و قیام کنید...

توفیق شد که بِرَم قُم و در «انجمن سواد رسانه طلاب» درباره‌ی نقشِ بُنیانیِ تدوینْ در سینما صحبت کنم.

درباره‌ی «ارتش سایه ها» اثر ژان-پیر ملویل

اینکه جیمز منگولدِ فیلمساز در پایبندی به این اندیشه چه نمره‌ای می‌گیرد در درجۀ دوم اهمیت است؛ نکته، سر خم نکردن در مقابلِ مخاطب است. اما...

نکته همین است؛ «زخم». هنر باید زخم بزند و حد و مرزِ واقعیتِ درونیِ خواستنی شده‌ی ما را به چالش کشد...

هیچکاک ما را از آنچه در روانمان نهفته است می‌ترساند؛ ترسی آمیخته با طنز...

ترجمۀ پیامی را که امشب برای مخاطبِ غیر ایرانی منتشر کردم می‌خوانید: امروز در ایران بیست‌ویکمِ ژوئن است، روز صد و چهاردهمِ جنگ...

رابطه‌ی سگ داشتن و صُلحِ جهانی!

«من مادر بودن را به اندازه‌ای جدی گرفتم که تصمیم گرفتم مادر نشوم». تعداد بازنشرها و پَسندهای نثار شده به این جملۀ کوتاهْ حیرت‌انگیز بود؛ برای خانمِ نقل‌کننده‌اش نوشتم...